25 lutego mija 140 rocznica urodzin "trzeciego wieszcza" literatury ukraińskiej - poetki i dramatopisarki Łarysy Kosacz, znanej powszechnie jako Łesia Ukrainka. To postać pełna paradoksów, a jej biografia składa się z niespodziewanych zwrotów. Wołyńska szlachcianka została czołową poetką narodu w 95% składającego się z chłopów. Jako dziecko miała większe zadatki jako pianistka niż pisarka. Mimo opływania w dostatki i korzystania z bajecznych możliwości (niezależność finansowa, częste wyjazdy do Gruzji, Egiptu, na Krym), Łesia Ukrainka nie mogła kupić najważniejszej rzeczy - zdrowia i osobistego szczęścia. Potomkini ukraińskiej szlachty została rewolucjonistką, działającą w socjalistycznym podziemiu. Wszystkie trzy zbiory liryków wydała za granicą z powodu ograniczeń cenzury rosyjskiej. Jej wiersze były ocenione jako bardziej męskie niż twórczość wszystkich współczesnych poetów-mężczyzn razem wziętych. Tworzyła poematy dramatyczne, których nie mogła zobaczyć na scenie, bowiem w Rosji carskiej zakazano działalności teatrów ukraińskich. Nie została żoną osoby, którą naprawdę kochała - wyszła za to za mąż za człowieka, którego nie darzyła uczuciem. Już po swej śmierci stała się czołową poetką w bolszewickim panteonie litreackim, a jednocześnie jej rodzinę poddano surowym represjom politycznym. Zadeklarowano ateistka, brała chrześcijaństwo w obronę widząc w nim pierwotną szlachetność. O niezwykłej postaci Łesi Ukrainki opowie dr Andrzej Wątorski, wykładowca ukrainistyki na Uniwersytecie Szczecińskim.

Na spotkanie zapraszamy
16 lutego 2011 r. godz. 18.00
Ośrodek Kultury Ukraińskiej w Szczecinie, ul. Mickiewicza 45.
Wstęp wolny