30 kwietnia 2011 w Ośrodku Ukraińskiej Kultury w Szczecinie odbył się III Zachodniopomorski Konkurs Młodych Deklamatorów „ Poeci Ukrainy „ poświęcony twórczości Ołeksandra Olesia.

Ołeksandr Oleś urodził się 5 grudnia 1878 roku na Sumszczyźnie w rodzinie o chłopsko – czumackich tradycjach. Gdy miał 11 lat stracił ojca. W wieku 15 lat rozpoczął naukę w szkole rolniczej w miasteczku Derhaczi koło Charkowa i tam w formie rękopisów wydaje gazetę „ Kometa „ a w 1903 rozpoczyna naukę w Charkowskim Politechnicznym Instytucie.

Wydarzeniem, które zaważyło o jego życiowych wyborach był wyjazd na otwarcie pomnika I.Kotlarewskiego w Połtawie, gdzie poznaje Borysa Hrinczenka, Mychajła Kociubynśkoho i Łesię Ukrainkę. Latem 1907 roku, podczas podróży na Krym powstaje jego pierwszy zbiór poezji „ Ze smutkiem radość objęły się „.

W 1909 roku ukazuje się drukiem pierwszy zbiór wierszy „ Poezje „.  Smutek i radość – te dwa stany ludzkich uczuć, przeżyć i nastrojów – przeplatają się nie tylko w pierwszym zbiorze poezji, a stają się ideowo – emocjonalną dominantą całej twórczości Ołeksandra Olesia.

Ołeksandr Oleś- to literacki pseudonim Ołeksandra Iwanowycza Kandyby. Już w wieku czterech lat mama nauczyła go czytać i zachwyciła wierszami Tarasa Szewczenki. Dziadek opowiadając bajki i legendy zaszczepiał w nim poczucie szczerości, dobra sprawiedliwości i humanitaryzmu.
Krajobrazy jedwabistego stepu, zagadkowe stare mogiły, szum traw i kłosów żyta, śpiew skowronków, szept (?) strumyków zdawały się małemu Olesiowi bajką, o której pisał wiersze.

Już, jako dorosły poeta świadomie i konsekwentnie, polityzuje ukraińskie poetyczne słowo, wyznając ideę „ Doswitnich ohniw „ Łesi Ukrainki, nawołuje inteligencję do rozbudowy ukraińskiej kultury. Nie bez przyczyny akademik O.Biłećkyj nazwie go później „romantykiem – rewolucjonistą”. W twórczości poety z jednakową siła brzmią dwie struny: czystego, łagodnego liryka i oddanego obywatela. W jego poezji odnajdziemy świat z niewyjaśnionymi tajemnicami żywej przyrody, symfonią lasu i stepu z ich najbogatszą gamą kolorów, emocjonalno- ekspresyjne obrazy pierwotnego piękna. 

Biorąc pod uwagę jego patriotyzm, umiłowanie ojczyzny idei wolności krytycy zaliczają O.Ołesia do spadkobierców T.Szewczenki.

W 1919 roku droga życia zaprowadziła go na emigrację: najpierw do Budapesztu, potem do Wiednia a na koniec do Pragi, gdzie zmarł w 1944 roku.

Płomienne, bezkompromisowe i jednocześnie łagodne i liryczne wiersze O.Olesia znawcy najgłębszych tajemnic ludzkiej duszy zabrzmiały w wykonaniu dzieci, które uczą się punktach nauczania języka ukraińskiego z Koszalina, Szczecinka, Trzebiatowa, Kołobrzegu, Ińska, Stargardu Szczecińskiego i Szczecina ( nauczyciele: Wira Hryckowian, Iryna Bodnar, Nadija Piłat, Iwona Marciszak, Rusłan Marciszak, Ałła Domina).

Obecni na konkursie hucznymi brawami nagrodzili artystyczne recytacje Julii Mocarskiej, Jarosława Własiuka, Olgi Marciszak, Łukasza Kiłyka, Tatiany Kaweckiej, Dariusza Szypki, Julii Wankiewicz, Mateusza Skiby, Michała Burdy, Wiktorii Charyszyn, Iwanny Sorycz, Michała Krawczyszyna, Pauliny Skiby, Rafała Mocarskiego, Lubomiry Olijnyk, Olgi Zjatyk, Justyny Przybylskiej, Olgi Pahulak, Marii Krawczyszyn Katarzyny Pahulak.

Jury w składzie: Jan Syrnyk, Sławomir Osiński, Anna Winnicka i Olga Duda za stworzenie odpowiedniego emocjonalnego nastroju, głębokie przeniknięcie i odczytanie poetycznych treści utworów wyróżniło specjalnymi nagrodami: Maksyma Szumiłowicza, Pawła Szydywara i Julię Łazoryszczak.
Laureatami konkursu zostali: Patryk Iwańczuk, Anna Zanewicz, Roksana Łajkosz – III miejsca; Ksenia Marciszak, Mateusz Kowalski, Daniel Rozmus, Lucjan Krawczyszyn – II miejsca; Szymon Dańczak, Tetiana Kerkosz, Magda Kiłyk, Igor Zariczny – I miejsca